رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


سه نفرشان سر به زیر، پشت سر جهانگیر وارد دفتر می‌شود.
جهانگیر کتش را روی دسته‌ی صندلی می‌اندازد.
گره کراواتش را شل می‌کند.
روی صندلی لم می‌دهد.

و در تمام این لحظات، سوگند، سیاوش و آرش به ترتیب و سر به زیر کنار هم ایستاده‌اند.

- خب...

ترسیده از صدای بلند جهانگیر، مثل جوجه بهم می‌چسبند.
جهانگیر به ساعت بزرگ اتاق کارش اشاره می‌زند.

- از این صبح مسموم که پاتون رو گذاشتید تو این خراب شده، چند ساعت می‌گذره؟

هرسه نفرشان همزمان سرشان سمت ساعت می‌چرخد.

شاید سر جمع سه ساعت هم نشده باشد!

جهانگیر کف دستش را عصبی روی میز می‌کوبد:

- درسته! هنوز سه ساعت نگذشته و سه تا از مهم ترین و سنگین ترین قراردادهام رو فسخ کردین...

آرش و سیاوش زیر چشمی به یکدیگر نگاه می‌کنند.
جهانگیر اینبار خطاب به آرش می‌گوید:

- به نفعته آرش هرچه زودتر این لاابالی بودنت رو تموم کنی؛ وگرنه من می‌دونم و تو... برای شروع هم به هرکدومتون یه ماموریت می‌دم. جرات دارید از زیرش در برید یا خرابش کنید. اون وقت دیگه جهانگیر صرافیانی رو می‌بینید که یه جماعت مثل سگ ازش می‌ترسن!