رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


نوک انگشت سوگند که روی سینه‌ی برهنه اش می‌نشیند؛ دستش مشت می‌شود.
پاک یادش رفته بود لباس تنش نیست.
سوگند لبش را نزدیک لب سیاوش می‌برد و از پایین مستقیم به چشم هایش زل می‌زند.
آرام و کشدار نفسش را روی لبش فوت می‌کند و با انگشتان دستش روی قفسه‌ی سینه‌اش خطوط نامفهوم می‌کشد.
برخلاف نفس آرام سوگند، سیاوش تند نفس می کشد.
برخلاف نگاه سوگند که چشم سیاوش را هدف قرار داده، نگاهش سیاوش صاف روی لب های درشت سوگند می‌نشیند...

اراده‌اش دارد سست می‌شود.
خفه لب می‌زند:

- بسه!

و سوگند اعتنایی نمی‌کند.
همچنان به بازی سر و صورتش و انگشت و پوستش ادامه می‌دهد...
سر سیاوش بی اختیار خم می‌شود.
لبش را مماس با لب سوگند نگه می‌دارد.
شاید یک حرکت کوچک و ناخواسته لازم است تا لب روی لب سوگند بگذارد.
مردمک چشمش لرزان می‌شود.
اما او سیاوش است!
فرق دارد با این قماش...
قبل از انجام هرگونه کار احمقانه‌ی دیگری؛ دستش را روی شانه‌ی سوگند می‌گذارد و به عقب هولش می‌دهد.
دستی به صورتش می‌کشد و با صدای گرفته لب می‌زند:

- یک دقیقه‌ت شد پنج دقیقه... باختی!