رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


آنقدر می‌بوسد که لب هایش بی حس می‌شود و سوگند نفس تمام می‌کند.

با مکث کوتاهی سرش را عقب می‌کشد.
پیشانی‌اش را به پیشانی سوگند تکیه می‌دهد و با نفس های منقطع به چشمانش زل می‌زند‌.

عاجزانه می‌نالد:

- چه بلایی بود به سرمون آوردی؟

سوگند چشمش را می‌بندد و با فشاری که کم مانده مغزش را به خواب ابدی ببرد، با چنگ زدن به پیراهن سیاوش خودش را سرپا نگه می‌دارد.

صدای آرش را از راهرو می‌شنوند و هراسان از یکدیگر جدا می‌شوند.

- داش سیا؟

سوگند یقه‌ی لباسش را درست می‌کند و دستی به موهایش می‌کشد.

دوباره صدای آرش بلند می‌شود:

- سیاوش کپیدی؟

سیاوش همچنان خیره به سوگند مانده است.
سوگند نگاه می‌دزدد و آرام می‌گوید:

- سینی رو بده من برم بیرون.

سیاوش تکیه از دیوار می‌گیرد و سینی دست نخورده را دست سوگند می‌دهد‌.
سوگند سمت در می‌چرخد و همزمان با آرش در اتاق را باز می‌کند.