رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


سوگند دستش را تخت سینه‌ی سیاوش می گذارد و به عقب هولش می‌دهد.
از سیاوش همیشه آرام همچین حرکتی را دیده بود و نفسش از شدت جذابیتش بالا نمی‌آمد‌..

خدا را در دلش شاکر شد که سیاوش مثل آرش عیاش و خوش گذران نیست وگرنه نصف دختران تهران، مادر بچه های سقط شده‌اش می‌شدند...

با نفس عمیقی می گوید:

- ما دوتا راه داریم. یا اینکه همه‌ی اتفاقات دیشب رو فراموش کنیم... 

سیاوش یک دستش را به دیوار، کنار گوش سوگند تکیه می‌دهد.

سوالی تکرار می کند:

- و یا اینکه چی؟

سوگند متفکر جواب می‌دهد:

- یا اینکه هیچوقت از دیشب صحبت نکنیم.

چشمان سیاوش رنگ تمسخر می‌گیرد.

- فرقی هم دارن مگه اینا باهم؟

سوگند با دسته‌ی شالش بازی می‌کند.

- آره یه فرق های جزئی دارن...

سیاوش در تایید سری تکان می‌دهد و می‌گوید:

- پس راه سوم رو انتخاب می‌کنم!