رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


اردشیری بیخیال تکرار می‌کند:

- سگ های دست آموزت!

کلمه‌ی آخر از دهانش خارج نشده، جهانگیر سیلی‌ای زیر گوشش می‌کشد.
جفت ابروی سیاوش بالا می‌پرد و با نیشخند تمسخرآمیزی می گوید:

- متاسفانه ایشون پدرِ سگ ها بودن؛ نه صاحابشون!

سوگند لبخند ملیحی می‌زند و با خیال راحت پشتش را به جمعیت می‌کند.
زیرلب می‌گوید:

- شد دیگه اونکه نباید می‌شد!

اردشیری بهت زده از سیلی نوش جان کرده، دستش را جای ضربه می‌گذارد و داد می‌کشد:

- معلوم هست داری چه غلطی می‌کنی.

جهانگیر دستی به گردنش می‌کشد.
انگشت اشاره‌اش را سمت در می‌گیرد و درحالی که زور می‌زند آرامش خودش را حفظ کند، می‌گوید:

- هروقت سگتو، خودتو، مثل آدم تربیت کردی بعد تشریف بیار پیش من و پسرام. راه خروج رو بلدی یا بگم اونطور که درخورت هست نشونت بدن؟

اردشیری هیستریک دستی به کتش می‌کشد و همانطور که سمت راه خروج پا تند می‌کند، داد می‌کشد:

- تمام قرارداد ها کنسله صرافیان! بگرد دنبال جنگلی هایی مثل خودتون که باهات قرارداد ببنده...