رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


از در عمارت بیرون می‌رود.
چشمش به آرش می‌افتد که در حال و هوای خودش، لب استخر نشسته و سیگار دود می‌کند.
کنارش می‌نشیند.

- به من بده.

آرش شانه هایش از صدای ناگهانی سیاوش بالا می‌پرد.
خنده درون چشمانش موج می‌زند.

- سیگار می‌خوای؟

سیاوش مشکوک نگاهش می‌کند.

- چیه؟ نکنه باز سیگار نیست؟

آرش با خنده ضربه‌ای به زیر پاکت سیگار می‌زند و دستش را جلوی سیاوش دراز می‌کند.

- نه داداش من از اونا نمی‌کشم. سیگاره راحت باش.

سیاوش نخ بیرون آمده‌ی سیگار را برمی‌دارد و گوشه‌ی لبش می گذارد.
دستش را حائل سیگار می‌کند و با فندک آرش روشنش می‌کند.
کام اول را عمیق می‌گیرد و به سرفه می‌افتد.

آرش به خنده می‌افتد.

- تاحالا سیگار کشیدی؟

سیاوش با صورت مچاله سرش را به نشانه منفی تکان می‌دهد.

آرش توصیه می‌کند:

- وقتی دود تو ریه‌ت هست نفس نکش. به سرفه می‌افتی.