مربــــای پـــرتقال کام دوم و سوم را درست می‌گیرد. دیگر به سرفه نمی‌افتد و درعوض احساس می‌کند مغزش بی حس می‌شود. و لب های سوگند دیگر جلوی چشمش نیست... انقدر از این فراموشی لحظه‌ای حض می‌برد، که وقتی به خودش می‌آید که نصف پاکت سیگار را تمام کرده. آرش متعجب نگاهش می‌کند. - اولین بارت بود؟ به خاطر هجوم یکدفعه‌ای حجم زیادی از نیکوتین به بدنش، چشمانش خمار شده بود. ولش می‌کردند همانجا کنار استخر دراز به دراز می‌خوابید. - اولین بارم بود. - ماشاالله پتانسیل معتاد شدنت هم زیاده ها! سیاوش تک خندی می‌زند و از جا بلند می‌شود. - دمت گرم. من می‌رم بخوابم. آرش با همان حالت بیخیالش به روبرو خیره می‌شود و سر تکان می‌دهد. سیاوش سرخوش سمت عمارت می‌رود. در را تا باز می‌کند؛ سوگند را می‌بیند که با موهای افشان کرده و لباس خواب ساتن سفید و ربدوشامبرش وسط سالن ایستاده... چشمش تا حد آخر گشاد می‌شود. - یاخدا... این چی می‌خواد نصفه شبی اینجا!
رمان مربای پرتقال
نسخه نمونه
پارت 116 از 141
(از کل 1,406)