رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


سیاوش یک تای ابرویش را بالا می‌اندازد.
سرش را روی شانه‌اش کج می‌کند و می گوید:

- واقعا باید تکرار کنم دیشب چی شد؟

سوگند آب دهانش را صدادار قورت می‌دهد.
مسخره می‌خندد:

- اتفاقی نیفتاده... من که چیزی یادم نمیاد!

سیاوش تک خندی می‌زند.

- عه؟ اینجوریاست؟ پس مثکه تو فراموشی داری، باید بیشتر واست توضیح بدم...

و یک قدم به سوگند نزدیک می‌شود.
کلمه کلمه می‌گوید:

- دیشب...

کمر سوگند را چنگ می‌زند و سمت خودش می‌کشد.

- شما اومدی تو اتاق من!

یک قدم همراه سوگند عقب برمی‌دارد و بعد وقتی که کمرش به دیوار برخورد می‌کند، با یک چرخش، جای خودش و سوگند را عوض می‌کند.

سرش را در صورتش خم می‌کند و لب می‌زند:

- و بعد اینطوری...

بی توجه به نفس حبس شده‌ی سوگند، لبش را مماس با لب هایش نگه می‌دارد.
آرام لب می‌زند:

- منو بوسیدی!

با ادای کلمات، دوباره لبهایش، لبهای سوگند را لمس می‌کند...