رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


سیاوش شمرده شمرده، پشت سر سوگند قدم برمی‌دارد.
سوگند صدای قدم هایش را می‌شنود و قلبش تپش می گیرد‌.
در دلش می‌گوید:

- جون بابات نیا دیگه... برو... چی می‌خوای پشت سرم؟

وقتی سیاوش به دنبال کردنش ادامه می‌دهد دوباره در دلش می‌گوید:

- حالا درسته من یه غلطی کردم ولی تو دیگه کشش نده... 

بی اراده قدم هایش را تند می‌کند که صدای بم سیاوش از پشت سرش بلند می‌شود:

- سوگند؟

چشمش را می‌بندد و عاجزانه در ذهنش می‌نالد:

- نیا ناموساً من عقل مقل درست و حسابی ندارم بهت تجاوز می‌کنم!

و برخلاف افکارش، با لبخند ملیحی سمتش می‌چرخد.
با ضایع ترین تعجب ساختگی تاریخ می گوید:

- عه... سیاوش تو اینجا چیکار می‌کنی؟

سیاوش بی حرف نگاهش می‌کند.
دستش را معذب پشت گردنش می‌کشد و آرام می‌پرسد:

- حرف بزنیم؟

خودش را به آن راه می‌زند.

- درمورده؟

سیاوش عاقل اندر سفیه نگاهش می‌کند.

- دیشب! درمورد دیشب...

مثلا متعجب می‌پرسد:

- دیشب مگه چی شده؟