رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


علاقه‌ای به هم صحبتی با دیگران ندارد.
در دانشگاهشان به برج زهر مار معروف است.
انقدر که با کسی هم کلام نمی‌شود...
کلاس هایش را یکی پس از دیگری می‌رود.
صحبت های استادهایش را واو به واو جزوه برداری می‌کند.
سر همه‌ی کلاس ها، سنگینی نگاه دخترانی که در طول ترم به قیافه‌‌‌ی زیادی جذابش نظر داشتند را مثل هرروز حس می‌کند.
مادرش همیشه می‌گفت خوش قیافه بودنش را از پدرش به ارث برده.
هرچنده که حمیرا هم صورتش کم از صورت فرشته ها نبود!
مطمئن است تمام این نگاه هایی که دارند درسته قورتش می‌دهند؛ اگر چند خط از زندگی‌اش را بفهمند نه تنها از روی برداشته می‌شوند بلکه دیگر حتی از ده کیلومتری‌اش هم رد نمی‌شوند.
آخرین کلاسش که تمام می‌شود؛ با همان قیافه‌ی برج زهرمارش جزوه ها را درون کیفش می‌اندازد و با عجله سعی می‌کند از دانشگاه خارج شود.
فقط نیم ساعت وقت دارد تا خودش را به گاراژ برساند.
بلافاصله بعد از اینکه از دانشگاه بیرون می‌آید، دستش را برای گرفتن تاکسی بلند می‌کند.
اولین ماشینی که جلوی پایش نگه می‌دارد را سوار می‌شود.
قبل از اینکه در را ببند، مردی دستش را روی در می‌گذارد و تا کمر درون ماشین خم می‌شود.

- سیاوش صرافیان؟

سیاوش متفکر نگاهش می‌کند.

- شما؟

مرد یقه‌ی سیاوش را می‌گیرد و از تاکسی بیرونش می‌کشد.

- بیا بینم مرتیکه...