رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


دست جهانگیر روی قلبش مشت می‌شود.

- حمیرا... حمیرا مرده؟

دیگر بعد از آن همه درس خواندن به قدری می‌فهمید که بداند حالت چهره‌ی جهانگیر طبیعی نیست و واکنش های غیرارادی‌اش خبر از بیماری قلبی‌اش می‌دهد.

- فعلاً که شما داری می‌میری... 

نفسش را کلافه بیرون می‌فرستد و سوگند را صدا می‌کند.
از اولش حس خوبی به سوگند نداشت و ای کاش که به حسش اعتماد کرده بود!
داشت زندگی آرامش را می‌کرد تا اینکه سر و کله‌ی دخترک پیدا شد‌ و مثل سونامی برایش پی در پی خرابی به بار آورد...
سوگند با استرس قرصی زیر زبان جهانگیر می‌گذارد.

- چی گفتی بهش که اینجوری شد؟ جهانگیر خان؟ رئیس؟

سیاوش لیوان آب روی میز را دستش می‌دهد.
کمی طول می‌کشد تا حالش جا بیاید.

- والا فکر نمی‌کردم ننه مرده‌ی ما که سی ساله ندیدتش انقدر تو روحیه‌ی لطیفش تاثیر بذاره...

دوباره صورت جهانگیر از درد درهم می‌رود که سیاوش جفت دستش را مسالمت آمیز بالا می‌آورد.

- سر جدت باز تشنج نکن خان دایی... اونی که باید اینجا غش و ضعف بره منم نه شما! همیشه از زمین به آسمون می‌ره شانس ما.

سوگند حالا نگران به صورت رنگ پریده‌ی سیاوش نگاه می‌کند.

- تو خوبی؟