مربــــای پـــرتقال - یکم به حرفام فکر کن... دیوونه نیستم که بخوام دروغ ببندم به نافت! نمی‌داند سیاوش دل می‌زند حرف هایش دروغ باشد. جهانگیر با چند قطعه عکس در دست نزدیکش می‌شود. نگاه مات سیاوش روی عکس های رنگ و رو رفته می‌نشیند. صورت شاد حمیرا در عکس ها کاملاً واضح است. صورت شاد حمیرا و جهانگیری که با عشق دست دور کمر مادرش حلقه کرده... - ببین این عکسا رو... من چند ساله دنبالتونم. مثل سگ از کاری که کردم پشیمون شدم. اما تا به خودم اومدم حمیرا آب شد و رفت تو زمین. هیچ ردی نذاشته بود. من تازه تونستم پیداتون کنم. کم کم تصاویر در ذهن سیاوش پررنگ می‌شد. آن یک قطعه عکس سه در چهاری که از پدرش دیده بود. به طرز دردناکی شبیه جهانگیر است... سیاوش گیج می‌زد. مثل بوکسوری که در رینگ تا پای مرگ کتک خورده و تنها یک ضربه تا مرگ فاصله دارد. خفه می‌پرسد: - چرا جمع می‌بندی خان دایی؟ کیا رو پیدا کردی مگه؟ جهانگیر با همان چشمان تر شده لب می‌زند: - تو و حمیرا رو دیگه... مردمک چشمش ثبات ندارد. - من و مامانمو پیدا کردی؟ دوست ندارد امید نگاهش را ناامید کند اما لاجرم تیشه برمی‌دارد و ریشه‌ی امیدش را از جا می‌کند. - مامانم که پیش من نیست... اگه می‌خوای ببینیش باس بری بهشت زهرا!
رمان مربای پرتقال
نسخه نمونه
پارت 35 از 141
(از کل 1,406)