رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


سیاوش با حرص به آرش اشاره می‌زند:

- از این غار نشین بپرس.

سوگند منتظر به آرش نگاه می‌کند.

- چیکارش کردی آرش اینطوری میرغضب شده؟

آرش بهت زده می‌خندد.

- من؟

دوباره به خودش اشاره می‌زند و ناباور تکرار می‌کند:

- من؟ من آخه آزارم به مورچه می‌رسه؟ این خان داداش ما از وقتی دیدیمش برج زهرماره! چرا پای منِ بیگناه‌‌رو وسط می‌کشین؟

سوگند عاقل اندر سفیه نگاهش می‌کند.
با دهان کجی و به مسخره می‌گوید:

- آخی بگردم دورت... هیچکس‌ هم نه و تو! باز سیاوش رو بگی‌ کاری به کسی نداره یه چیزی. توی ابلیس رو فقط خدا می‌تونه کنترل کنه!

سیاوش به قیافه‌ی ضایع شده‌ی آرش پوزخند می‌زند و همانطور که سمت مبل می‌رود، در ادامه‌ی حرف سوگند می‌گوید:

- این خانوم وکیل به عمرش یه حرف راست زده باشه همین امروزه! 

لبخند حرصی سوگند عمق می‌گیرد.
برای تلافی او هم رو به آرش و خطاب به سیاوش جواب می‌دهد:

- البته آرشی، خان داداشت دست خودش هم نیستا تنظیمات کارخونه‌ش معیوبه... این پاش به اون پاش می‌گه گوه نخور! می‌تونی ادامه بدی داداش.