مربــــای پـــرتقال با صدای بلند تلوزیون از خواب می‌پرد. سیاوش همیشه خوش برخورد است، اگر و تنها اگر کسی از خواب بیدارش نکند! و الان کسی با بیشعوری تمام، به بدترین نحو ممکن او را از خواب بیدار کرد... مثل اژدهای خشمگین روی تخت می‌نشیند. - بر خرمگس معرکه لعنت. صدای تلوزیون قطع می‌شود اما، هنوز نفس راحت نکشیده، صدای آهنگ مزخرف، عرش خدا را هم می‌لرزاند. عربده می‌کشد: - بیشعورِ گاو! صدایش به بیرون نمی‌رسد. در اتاق را باز می‌کند و با چشمانی به خون نشسته، به آرش نگاه می‌کند. بی‌خیال روی مبل جلوی تلوزیون لم داده و همانطور سرش را در گوشی صاحب مرده‌اش فرو کرده، تنش را ریز با ریتم آهنگ تکان می‌دهد. - الله الله... سر چوب رو چرب می‌کردی لااقل! یهو تا ناکجا کردیش تو آستینمون. یاواش یاواش... و یکدفعه صدایش را روی سرش می‌اندازد: - بیناموس! یه سر سگی تو این خراب شده کپه مرگشو گذاشته... آرش با چشم گرد شده نگاهش می‌کند. سریع باند را خاموش می‌کند. - بسم الله... بیا منو بخور حالا... با تاسف نگاهش می‌کند: - حتماً یه گناه کبیره کردم خودم نمی‌دونم که خدا شما ها رو گذاشته اینطوری عذابم بدین... صدای سوگند از پشت سرشان بلند می‌شود: - چه خبرتونه شما دوتا روز اولی؟
رمان مربای پرتقال
نسخه نمونه
پارت 45 از 141
(از کل 1,406)