رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


در نگاه اول، سیاوش نفهمید این زن دوست دختر آرش است، یا مادرش...
عینک دودی فانتزی و رژلب سرخ رنگ.
مانتو شلوار گشاد سفید و صندل و شال صورتی‌اش سیاوش را به شک می‌انداخت که این زن حداقل پنجاه سال سن را رد کرده باشد.
زیر لب آرام از سوگند می‌پرسد:

- مادر فولاد زره ایشونن؟

سوگند بدون آنکه لبش تکان بخورد از بین دندان های بهم چفت شده‌اش می‌گوید:

- خود خودشه...

زنجیر و دستبند های طلایش یک سور به فراعنه‌ی مومیایی شده‌ی مصر زده بود.
سیاوش که تمام این تجملات برایش تازگی‌ داشت، دوباره زیر لب به سوگند می‌گوید:

- لامصب زن شاه هم انقدر چسان فیسان نمی‌کرد. این راه می‌ره انقدر طلا ملا از خودش آویزون کرده انگار لشکر مختار داره میاد. چته زن؟ یاواش تر...

سوگند محکم لبش را گاز می‌گیرد تا نخندد.
فرانک بیچاره‌اش می‌کرد اگر می‌دید می‌خندد...

آرش مثل بدبخت ها چهار چمدان غول پیکر مادرش را با نفس نفس پشت سرش حمل می‌کرد‌.

- سوگند دوست پسرتو آوردی تو عمارت؟

منظور فرانک به سیاوشی بود که عصا قورت داده کنارش‌ایستاده بود.
سوگند آرام طوری‌ که فقط سیاوش بشنود زمزمه می‌کند:

- بسم الله... نیومده شروع کرد!