رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


- آرش تو علی الحساب برو بیرون تا این آقازاده بخوابه پاچه ما رو ول کنه. بعد رئیس اومد در مورد اتاق هاتون تصمیم می‌گیریم.

سیاوش جوری که انگار به گوش هایش شک کرده‌، سمت سوگند گردن می‌کشد و با ابروی بالا پریده می‌پرسد:

- جونم؟ کی، چی‌ رو ول کنه؟

آرش در حالی که از جا بلند می‌شود؛ فتنه‌گر انگشت شست و اشاره‌اش را بهم می‌چسباند و حرف سوگند را تایید می‌کند:

- سگ درصد موافقم سوگی جون. حق با شماست.

نیم نگاهی سمت قیافه‌ی غرق در بهت سیاوش می‌اندازد و همانطور که از پله ها پایین می‌رود ادامه می‌دهد:

- تا بیش از این پاچه‌ی مبارک، مورد هجوم اجنبیان قرار نگرفته، از حضور گهر بارتون مرخص می‌شیم. بای.

سیاوش حرصی می‌خندد.
ناباور به خودش اشاره می‌زند.

- با منه؟ با منی؟ شماها الان همه‌ این ترور شخصیتی ها رو با من بودین؟

سوگند با آرامش نگاهش می‌کند در دل، می‌گوید:

- نه با عمه ننه‌ی مرحومم هستم. با توعم دیگه شغال!

اما سعی می‌کند خونسردی نداشته‌ی سیاوش را بیش از این بهم نریزد.
قبل از اینکه بهانه‌ی ناقصی جور کند، صدای پیام موبایلش حواسش را پرت می‌کند.

آرش نوشته:

- هواپیمای مامانم نشست. داداشی رو کادو پیچ کن واسه سورپرایز بذاریم لا کیک:)