رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


با زنگ خوردن تلفنش، نگاهش را از فرانک می‌گیرد.
نام سیاوش صرافیان را که روی صفحه می‌بیند، خطاب به فرانک می‌گوید:

- حلال زاده هم هست... همین الان زنگ زد.

بعد انگشت اشاره‌اش را به نشانه صبر کردن طرف فرانک می‌گیرد و تماس را وصل می‌کند. 

- بله؟

صدای جر و بحثش با آرش در گوشش می‌پیچد:

- الله وکیلی می‌ریدی تو بشقاب می‌ذاشتی جلوم بیشتر اشتها داشتم تا این سم خالص!

کلافه چرخی به چشمانش می‌دهد و دوباره می‌گوید:

- الو؟

صدای آرش اینبار بلند می‌شود:

- بدبخت لیاقت رسپی مخصوص منو نداری...

سوگند معذب از نگاه خیره‌ی فرانک و جهانگیر، عصبی لبخند می‌زند.
از بین دندان هایش می‌غرد:

- سیاوش.

گردن جهانگیر کج می‌شود و تای ابرویی بالا می‌اندازد، که سوگند بالاجبار می‌گوید: 

- آقا... آقا سیاوش!