رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


سوگند خونسرد لبخند می‌زند:

- قول نمی‌دم.

و بعد با تنه‌ای سیاوش را کنار می‌زند.
دستش را سمت ترانه دراز می‌کند و با سیاست می‌گوید:

- سلام عزیزم. من سوگندم و شما؟

ترانه با دهان باز به لبخند ملایم سوگند زل می‌زند.
مردد دستش را درون دست سوگند می‌گذارد و با لکنت جواب می‌دهد:

- من... منم ترانه علوی هستم... خو... خوشبختم.

سوگند با همان لبخند لعنتیِ ترسناک سر تکان می‌دهد.
معنادار به گوشه و کنار بیمارستان نگاه می‌اندازد.
با دست به سیاوش تعارف می‌زند.

- بفرما شما راحت باش... برو قهوه‌ت رو بخور. من باید یه تماس با جهانگیر خان بگیرم.

و به محض اتمام حرفش، شماره‌‌ی جهانگیر را می‌گیرد و گوشی را کنار گوشش می‌گذارد. بوق اول نخورده صدای جهانگیر در گوشی می‌پیچد:

- چیشد؟

سیاوش گوشی را از دستش می‌کشد و تماس را قطع می‌کند.
مچ سوگند را می‌کشد و سمت در می‌رود.

- بیا باهم صحبت می‌کنیم...

سوگند با لبخند پیروز پشت سرش راه می‌افتد.
ندیده پشتش از شعله‌ی چشمان ترانه می‌سوزد...