مربــــای پـــرتقال جهانگیر به پشتی صندلی تکیه می‌زند و منتظر توضیح به سوگند خیره می‌شود. - مگه من نگفتم اینو دیگه تو کارخونه نبینم؟ آرش و سیاوش بیخیال همزمان باهم روی مبل می‌نشینند و پاهایشان را روی هم می‌اندازند. سوگند دستانش را درهم می‌پیچد و با من و من شروع به حرف زدن می‌کند: - چیز... ام... آقا سیاوش گفتن تا آرش خان نیاد نمیان. آرش دستش را دور شانه‌ی سیاوش حلقه می‌کند و با مسخره بازی می‌گوید: - داداش داداش... بی تو هرگز. با تو عمرا! سیاوش هم لبخند کج و معوجی حواله‌اش می‌کند. - منم همینا که گفتی... جهانگیر متفکر به دو برادر نگاه می‌کند. - من با شما دوتا چکار کنم؟ سیاوش دخالت می‌کند. - فکر کردن نمی‌خواد که! هرکار قرار بود بدی به من رو؛ بده به من و آرش باهم! جهانگیر نامطمئن به سوگند نگاه می‌کند. - بدم؟ سوگند لبخند لرزانی می‌زند. - هرطور صلاح می‌دونید...
رمان مربای پرتقال
نسخه نمونه
پارت 97 از 141
(از کل 1,406)