رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


سیاوش درحالی که دارد از تنگی بیش از حد کت و شلوار خفه می‌شود؛ نگاهش به آرش می‌افتد.
یک لیوان شیرموز دستش گرفته و با تیشرت و شلوارک چهارخانه کنار باغچه ایستاده و با سگ داخل حیاط بازی می‌کند.
سوگند دستش را روی بوق می‌گذارد.

- بیا بالا دیگه. یه مین دیر برسیم رئیس پوستمونو می‌کنه. خیلی قانونمنده!

به آرش اشاره می‌زند.

- چرا من باید بیام این نخاله نیاد؟ ها؟ اصلا بخوای حساب کنی این شازده بیشتر از من پسر اون داروغه ناتینگهامه!

سوگند پلکش را محکم بهم می‌فشارد.
قبل از اینکه چیزی بگوید آرش جواب می‌دهد:

- بعد از آخرین بار که با حسابدار شرکت ریختم رو هم و نزدیک بود بابابزرگ بشه،‌ منو یک کیلومتری شرکت و کارخونه می‌بینه جیغ می‌کشه.

چشم سیاوش برق می‌زند.
دکمه‌ی کتش را باز می‌کند و بی خیال به کاپوت پورشه‌ی سوگند تکیه می‌دهد.
حاضر است به هر ریسمان پوسیده‌ای چنگ بزند تا یک ساعت هم که شده، کمتر بین این جماعت دیوانه باشد.
ساعتش را خونسرد روی مچش تنظیم می‌کند و می‌گوید:

- تا آرش نیاد من نمیام.

آرش که تمام لحظات زندگی برایش چیزی بیشتر از یک بازی سرگرم کننده نیست، نیشش تا بناگوش باز می‌شود و سوگند کم مانده سرش را به فرمان بکوبد.