رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


در نهایت جهانگیر خان پسرهایش را به مسئولیت سوگند، برای سرکشی وسط کارخانه می‌فرستد.
آرش دستش را زیر چانه‌اش می‌زند.
احمقانه به ماشین ها زل می‌زند و می‌گوید:

- واو... چقدر دستگاه های بزرگی‌ اینجاست.

سیاوش با صورت مچاله نگاهش می‌کند.
زیر گوشش می‌غرد:

- سبک بازی درنیار! داروغه ناتینگهام رو به گوه خوردن ننداز با این کارات...

سوگند عصبی لبخند می‌زند.
سمت جفتشان گردن می‌کشد و در ادامه‌ی حرف سیاوش می‌گوید:

- و همینطور منو! باباتون گفته مسئولیت شما دوتا خرس گنده رو من بایدبه عهده بگیرم. یعنی هر غلطی کنید دهن من صاف می‌شه و پشت بندش مطمئن باشید من دهن شما رو آسفالت می‌کنم!

سیاوش و آرش نیم نگاهی به یکدیگر می‌اندازند.
سر کارگر جلو می‌آید.

- سلام خدمت آقایون صرافیان. بفرمایید از این طرف.

سوگند پوست لبش را می‌کند و برای بار آخر اتمام حجت می‌کند.
آرام طوری که فقط خودشان بشنوند می‌گوید:

- دیگه‌ نمی‌گم ها... دردسر درست نکنید که به جون مامانم تا یک ماه آینده جیگرتون رو خون می‌کنم!