رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


سیاوش با تمسخر نگاهش می‌کند.

- مثلا می‌خوای چکار کنی؟

سوگند سرش را یکدفعه‌ای در صورتش خم می‌کند.
قبل از اینکه کاری انجام بدهد یا حرفی بزند، سیاوش آرام به عقب هولش می‌دهد و خودش صاف روی تخت می‌نشیند.

- دقیقاً داری چه غلطی می‌کنی؟

سوگند پوزخندی می‌زند و شالش را از دور گردنش باز می‌کند.

- چیه؟ می‌ترسی عنان از کف بدی حمله کنی بهم؟

چشم سیاوش گرد می‌شود.
بهت زده می‌خندد.

- الله الله... این دخترو ببین ها! چی فکر کردی در مورد خودت؟

نگاهش را در اتاق می گرداند و روی گلدان گوشه‌ی اتاق ثابت می‌ماند.
با دست به گلدان اشاره می‌زند و تحقیر آمیز می‌گوید:

- شاید این بتونه مقاومت منو بشکنه اما تو؟ نچ!

ابروهای سوگند درهم فرو می‌رود.

- هیچ مردی نمی‌تونه بیشتر از شصت ثانیه جلو من مقاومت کنه. مگه اینکه یوسف پیامبر باشی دیگه!