مربــــای پـــرتقال خسته از مقاومت های بیهوده، سینی را از دست سوگند می گیرد و روی میز کنار تخت می‌گذارد. دستش را با فاصله از سوگند می‌گیرد و سمت در هدایتش می‌کند: - من سیرم. بچه دو ساله که نیستم بیای غذا کنی دهنم. گشنه شم یه چیزی می‌خورم. فقط برو بذار بخوابم... سوگند با مکث کوتاهی یک ضرب سمت سیاوش می‌چرخد. مشکوک می پرسد: - تو عجیب غریب شدی امشب. چی شده؟ سیاوش نگاهش را به سقف می‌دوزد. - الله الله... می گه چی شده! نگاه سوگند روی سیب گلویش می‌نشیند. وقت خوابش گذشته و باز مغزش فرمان نمی‌دهد... نوک انگشتانش را روی سیب گلویش می‌کشد. نفس کشیدن سیاوش منقطع می شود. مچ دست سوگند را می گیرد و خیره به چشمانش، با عاجزانه ترین لحن ممکن می گوید: - داری چیکار می‌کنی سوگند؟ نگاه خمار سوگند، بی توجه به حرفش، روی لب هایش می‌نشیند و مغز خواب رفته‌اش؛ دستور را صادر می‌کند! روی پنجه‌ی پا بلند می‌شود و جواب سوال سیاوش را با بوسه‌ای روی لبهای بازش؛ می‌دهد...
رمان مربای پرتقال
نسخه نمونه
پارت 120 از 141
(از کل 1,406)