رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


سوگند کنار دست جهانگیر می‌نشیند.

- رئیس مطمئنی می‌شه بهشون اعتماد کرد؟

جهانگیر مانیتور را کمی سمت سوگند کج می‌کند.

- بیا از تو دوربینا کنترلشون کنیم. هروقت احساس کردیم اوضاع خیلی خیطه دخالت می‌کنیم.

سوگند مانتویش را درون دستش مشت می‌کند و با اضطراب می‌گوید:

- جهانگیر خان خودت داری راه منو می‌زنی نرم پایین ها! کاری کردن هم یقه منو نگیر...

جهانگیر به نشانه موافقت سر تکان می‌دهد.
یک ساعت می‌گذرد و سیاوش و آرش بی هدف در کارخانه چرخ می‌زنند.
جهانگیر چشمش به زاویه‌ی پارکینگ می‌افتد.
لیموزین آشنایی جلوی در نگه می‌دارد.
رنگ از صورتش می‌پرد.
هول دستش را روی میز می‌کوبد و تند تند سوگند را صدا می‌زند:

- سوگند... سوگند پاشو بدبخت شدیم. آقای اردشیری اومده. این دوتا نخاله نرن جلوش به خاک سیاه بنشوننمون!

سوگند بهت زده به مانیتور نگاه می‌کند.
اردشیری یکی از کله گنده های تجارت در ایران بود و چند قرارداد سنگین با شرکت پایا خودرو بسته بود.
گردنش در ادارات دولتی هم خیلی کلفت بود اما برخلاف مال و مقامش، اخلاقش زیر صفر بود!