رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال
 

سیاوش دست به جیب درون محوطه قدم می‌زند.
لیموزین مشکی‌ رنگی را جلوی در ورودی می‌بیند.
کنجکاو گردن می‌کشد.
رانند در را برای شخص داخل ماشین باز می‌کند.
پیر مرد شکم گنده‌ای از ماشین پیاده می‌شود.
با تک سرفه‌ای گلویش را صاف می‌کند.
سرش را طوری بالا می‌گیرد و سمت در می‌آید که انگار خدا را هم بنده نیست!

صدای آرش از پشت سرش بلند می‌شود:

- این مرتیکه از دماغ فیل افتاده کیه؟

سیاوش سریع سمتش می‌چرخد و انگشت اشاره‌اش را روی بینی‌اش می‌گذارد.

- هیس... می‌شنوه الان!

شانه به شانه‌ی سیاوش می‌ایستد و زمزمه می‌کند:

- به اعضا و جوارحم که می‌شنوه...

اردشیری بدون توجه به آرش و سیاوش از کنارشان رد می‌شود.
طوری که انگار اصلا وجود ندارند!
بادیگاردش هم پشت سرش‌‌، با همان حالت راه می‌رود.
بین راه تنه‌ای به آرش می‌زند.

آرش بلند داد می‌کشد:

- هوی... فکر کردی خر کدوم طویله‌ای اینطوری تنه می‌زنی به من مرتیکه حمال؟

سیاوش آب دهانش را قورت می‌دهد و در دل می‌گوید:

- بسم الله... شروع شد!