رمان زندان بان مجهول بخش دوم

با ذوق بهش نگاه کردم و لبخند بزرگی زدم. اما دقیقا همون لحظه یادم اومد چطور منو تحقیر کرده بود

 و به پدر و مادر بی گناهم که دستشون از زمین و آسمون کوتاهه توهین کرده بود.

برای همین فورا لبخندم به اخم تبدیل شد و از نگاه تیز بینش دور نموند.

کلافه دستشو لای موهاش فرو کرد و چیزی زیر لب گفت که نفهمیدم اما به شدت کنجکاو شدم.

خودمو جلو کشیدم و پرسیدم:
_ چی گفتی؟

سرشو بالا آورد. 
دوتا گوی چشماش دوباره یخ زده بود و سرماش بدنمو به لرزه در میاورد.

اونم مثل من خودشو جلو کشید و نگاه سردشو توی صورتم چرخوند.
_ گفتم این....

با اومدن آقایی نزدیک میز و آوردن سفارش ها حرفش نصفه موند.

دیگه تمایلی به گفتنش نداشت خودمم تمایل به شنیدنش نداشتم پس بیخیال شدم.

مجبور که نبودم به زور وادارش کنم حرف بزنه و آخرشم این من باشم که تحقیر میشم‌.