رمان زندان بان مجهول بخش دوم

لبخندش عمیق تر شد و برخلاف من با صدای آرومی گفت:
_ همینطوره! 
منم گاهی که میام اینجا روی همین صندلی میشینم تا از آرامشش استفاده کنم.

دستامو به هم مالیدم و گفتم:
_ بام شبیه اینجاست؟

آخه از بچه های عمم شنیدم بام خیلی خوشگله و لبش که وای میستی کل شهر زیر پاته.

میگفتن نزدیک آسمونه. 
بام یه جایی مثل اینجاست؟

نگاه خاصی بهم انداختم که فهمیدن معنیش کار من نبود.
نگاهی شاید یکم غمگین... شاید مترحم... شاید... نمیدونم!

یه چیز دیگه ای هم تو چشماش بود که من اصلا نمیفهمیدم.
نتونستم خیره شدنش به خودم رو تحمل کنم و از چشماش چشم گرفتم.

اونم سرشو به طرف همون ارتفاع چرخوند.
با صدای پایینی طوری که به زور میشنیدم گفت:
_ یه بارم میریم بام.