رمان زندان بان مجهول بخش دوم

صبر نکرد جوابمو بشنوه به طرف یه در بزرگ شیشه ای حرکت کرد.
چطور قبلش ندیده بودم اونجارو؟ 

انگار سقف طبقه پایین بود یه روف گاردن بزرگ و بی نهایت زیبا که یه آب نما وسطش کار شده بود. 

دور تا دورش هم چراغ های بزرگ و کوچیک داشت و همین فضا رو نیمه تاریک میکرد و بی نهایت زیبا.

امیر علی به طرف یکی از میز های نزدیک آبنما رفت و پشتش نشست.

منم بدون حرف سعی کردم و چشمامو کنترل کنم و ندید بدید بازی در نیارم.

پشتش حرکت کردم و روی صندلی رو به روش نشستم.

با لبخند کمرنگی که روی لباش بود به دور دست خیره شده بود.
رد نگاهش رو که گرفتم حیرت زده شدم.

از جایی که ما نشسته بودم نصف شهر راحت دیده میشد.
خیابونا با ماشین هایی که پشت سر هم رد میشن خیلی قشنگ تر شده بودن. 

با اینکه فقط یه طبقه بالا رفته بودیم ولی انگار ده طبقه بالاتر بودم.

با اشتیاق گفتم:
_ وای اینجا خیلی خوشگله. انگار صد طبقه بالا تریم.