رمان زندان بان مجهول بخش دوم

لبخندی زدم و چیزی نگفتم؛ سه روزی میشد که از شروع ماهانه ام میگذشت و تو این چند روز چون حالم زیاد مساعد نبود

 امیرعلی اصرار نکرد که بریم خرید اما امروز وقتی خودش متوجه شد که حالم بهتره، گفت که بریم خریدهارو انجام بدیم...

_ میگم...یه چیزی بگم؟
_ بگو خانم کوچولو
_ من...من میترسم، از اینکه یوقت تو اون مرکز خرید با خانواده ی عمم مواجه بشیم بدجور میترسم

_ خب بگو محدوده ی خونشون کدوم سمته که اونجا نریم
با ناراحتی نگاهش کردم و گفتم:
_ اخه من که بلد نیستم تهران رو

_ تو حرفاشون چیزی نفهمیدی؟ که مثلا اسم خیابونشون رو بگن یا اسم محله شون رو
_ نه هیچی نمیدونم

ماشین رو کنار خیابون پارک کرد و به طرفم خم شد؛ نمیدونم چرا اما ناخودآگاه خودم رو عقب کشیدم!
امیرعلی متعجب از این حرفم چندلحظه نگاهم کرد

 و بعد در داشبورت رو باز کرد و عینک آفتابی که داخلش بود رو درآورد و برگشت سرجای خودش...