رمان زندان بان مجهول بخش دوم

میسوخت اما درد و سوزش قلبم بیشتر بود!
اون بیشتر اذیتم میکرد
سرم رو بلند کردم و با بغض به خیابون ناآشنای روبروم نگاه کردم

حالا...حالا چیکار کنم؟ کجا برم؟ چه غلطی کنم؟
من که جایی رو ندارم... من که کسی رو نمیشناسم ‌... من که هیچ جا رو بلد نیستم

قطره اشک مزاحمی که از گوشه ی چشمم پایین افتاد رو پاک کردم و آهی کشیدم
نکنه تهش مجبور بشم برگردم به شهرمون؟

نکنه تهش منو مجبور کنن با اون پیرمرده ازدواج کنم؟
یا نکنه برنگردم و اینجا بلایی بدتر سرم بیاد؟

اکه یکی خِفتم کنه چه کاری از دستم برمیاد؟ چطوری میتونم خودمو نجات بدم؟ هیچ طور!
الان روزه و خیابونا امنه اما شب که بشه چیکار باید کنم؟ شب به کجا پناه ببرم؟

از لب جدول پاشدم و آروم آروم شروع به راه رفتن کردم
دستم روی صورتم گذاشتم، بدجور میسوخت، نامرد خیلی محکم زده بود!

دوباره اشک توی چشمام جمع شد که تند تند آب دهنم رو قورت دادم تا اشکام پایین نریزه