رمان زندان بان مجهول بخش دوم

 

 

با بغض و غم و خشم نگاهش کردم و گفتم:

_ هیچوقت...هیچوقت حق نداری به پدر و مادرم 

 

که دستشون از این دنیا کوتاهه توهین کنی! نه تو‌‌ و نه هیچکس دیگه این حق رو نداره

اشکام روی صورتم شروع به پایین ریختن کردن

 

 و بغض تمام وجودم رو گرفت؛

 دستم رو توی کیفم بردم و تمام پولی که به عنوان حقوق بهم داده بود رو درآوردم و پرت کردم توی صورتش و گفتم:

 

_ اینم مال خودت، دیگه هم حق نداری دنبال من بیایی

حرفم که تموم شد از ماشین پیاده شدم و شروع به دویدن کردم

 

دلم میخواست از اونجا و از اون عوضی هرچی زودتر دور بشم؛ دلم نمیخواست دیگه هیچوقت چشمم به قیافه ی نحسش بیفته!

 

مردتیکه عوضی بیشعور حق نداشت به پدر و مادرمم توهین کنه، به هیچ وجه حق نداشت...

 

همینطور که داشتم گریه میکردم و میدویدم که یهو به شدت از پشت کشیده شدم...

 

برگشتم ببینم کیه که با دیدن امیرعلی دوباره همه ی وجودم پر از خشم شد

دستم رو محکم از دستش بیرون کشیدم و گفتم:......