رمان زندان بان مجهول بخش دوم

- بدبخت وبی کس وکار تویی عوضی فهمیدی؟ تویی!!

_ درسته، حالا که مطمئنم شدم فراری هستی پس تو رو هم میبرمت پیش خودمون

 

درد لبم رو فراموش کردم؛ با استرس یه قدم به سمت عقب برداشتم و سریع گفتم:

 

_ چی میگی تو روانی‌؟ من...من هیچ جا نمیام

_ مگه دست خودته؟ ولت کنم بری لو بدی؟ مجبوری بیای

 

_ مگه شهر هرته که بخوای منو مجبور کنی؟

اومد سمتم وبا هشدار وجدیت گفت:

_ فعلا که هست

 

چند قدم دیگه عقب رفتم و بعد سریع شروع به دویدن کردم؛ قلبم داشت از سینه ام درمیومد و کل وجودم پر از استرس شده بود!

 

فکر اینکه بخواد منو ببره باعث میشد سکته کنم!

قبل از اینکه بتونم درست حسابی از اونجا دور بشم، بهم رسید و راهم رو سد کرد

 

جلوم ایستاد و دوتا دستام رو محکم گرفت و درحالی که نفس نفس میزد، گفت:

_ واقعا فکر کردی میتونی از دست من فرار کنی؟ خیلی احمقی بچه!

 

دستامو محکم کشیدم و با ترس و صدای بلند گفتم:

_ ولم کن، کمک...کمک کنید، یکی کمک کنه

 

آدم که هیچی، پرنده هم اون سمت پر نمیزد!