حکم شکار

* 
با اخم به مانتو های ِ روی پیشخوان چشم می دوزم و این همه مانتو ِ رنگ تیره رو چرا باید پرو کنم؟سوالم و به زبون میارم و جوابم اینه که: 
--برای اومدن به شرکت باید لباس ِ آبرومندانه بپوشی حداقل!لباس فرم بهت میدن؛منتهی تا اندازه گیری و دوخته بشه چند روز طول میکشه! 
سر کج میکنم و همونطور که اَدای گریه کردن در میارم،مانتو ها رو زیر و رو می کنم...قهوه ای،سورمه ای،مشکی،دودی!آه که آدم افسردگی میگیره. 
-حالا چرا رنگ های تیره؟رئیس شرکت مُرده مگه؟ 
بدون این که تغییری تو حالت ِ صورتش ایجاده شه،همونطور اخمو و جدی نگاهم میکنه...رئیس شرکت خود ِ یُبسِشه خب! 
--میخوای یدونه قرمز ِ جیگریشو برات جور کنیم!هوم؟ 
نیم نگاهی به دختر ِ فروشنده که با خنده نگاهم میکنه میندازم و شکلکی برای سرگرد در میارم. بی توجه به چند مانتو ِ روی پیشخوان به سمت ِ رگال ِ مانتو ها میرم و از یه مدل مانتو،رنگ کالباسی و سایز ِ سی و شش رو بر میدارم.
بی توجه به گندم و گیتی ِ پشمک به دست و سرگرد ِ عبوس و و فروشنده ِ خنده رو،به سمت ِ اتاق پرو راه میوفتم و مانتو رو با طمانینه تن میزنم.  
جنس ِ حریر و لَخت بودن ِ پارچه اش حس خوبی بهم میده. جلو بازه و انگار کلا مدلش اینه که گشاد باشه...سر آستین های ِ سه ربعش بند خورده و سرشونه هاش دو تا پیلی!ساده و قشنگ! 
بعد از در آوردن مانتو،از اتاق پرو خارج میشم و بی اعتنایی خرج ِ چهره قضبناک ِ سرگرد می کنم و مانتو رو روی پیشخوان میذارم.