حکم شکار

از صدای ِ در متوجه میشم که داخل شده...روی اولین مبلی که گیر میارم میشینم و بعد از چند ثانیه،روی مبل ِ مقابلم جا خوش میکنه! 
کمی خودشه جلو می کشه تا راحت بتونه کُتشو در بیاره و موهاش کمی به هم ریخته ست و چهره اش خسته. 
-خبری از خواهرام نشد؟ 

کت رو روی دسته ِ مبل میذاره و همونطور که دست ِ راستش  رو محکم،روی ِ عضلات ِ گردنش میکشه میگه: 
--یه چایی بده...بهت میگم! 
مشتاق خودمو جلو میکشم و میگم: 
-اول بگو...نامَردم اگه یه چایی ِ مَــشت بهت ندم! 
با انگشت هاش روی ِ میز ضرب میگیره: 
--موقعیتشون توی ِ بندرعباس رویت شده!فعلا خبری جز این نیست. 
بادَم میخوابه و در سکوت بهش نگاه می کنم...می دونم که همه چی و نمیگه!شاید میخواد اسرار ِ کارشو فاش نکنه. وگرنه مگه میشه خبری تو دست و بالِشون نباشه بعد از دو روز؟ 
کف ِ هر دو دستش و روی صورتش میکشه و با شَک به خاطر سکوتم میگه: 
--فردا بلیط دارم..برای ِ بندرعباس!اینجور که معلومه خیلی برای رَد کردن دخترا عجله دارن. حالا هم یه چایی بده...بعد درمورد ِ مَشت بودنش می تونیم صحبت کنیم!