حکم شکار

همچنان غرق در سکوتم وقتی براش یه لیوان چای و قند و خرما میارم و سر ِ جام میشینم...لیوان چایی رو مقابل ِ صورتش میگیره و با اخم بهش زل میزنه: 
--تازه دَمه؟ 
سر به معنای ِ مثبت تکون میدم و چای رو داغ داغ،بدون ِ قند و خرما میخوره و لیوان و تو هوا تکون میده: 
--ممنون!مَشت بود! 
باز سر تکون میدم و سکوت و میشکنم: 
-شام خوردی؟ 
سَر کج میکنه و با وجود ِ اون اخم و جدیَت تو چهره اش؛ شبیه ِ پسر بچه های ِ معصوم میشه: 
--نه! 
چشم گِرد می کنم: 
-چرا؟ساعت یازده ِ شبه! 
--وقت نکردم! 
آروم از جا پا میشم: 
-پس میرم غذا داغ کنم... 
--به کُشتنم ندی! 
برمی گردم و حرصی سر ِ جام میشینم و دست به سینه میشم: 
-پس خدافظ! 
چند لحظه با شوک نگاهم میکنه و قطعا فکر نمی کرد انقدر صریح بهم بَر بخوره و کوتاه بیام. انگشت ِ شصتش و گوشه لبش میکشه و لحنش کمی ملایم تر از هر زمانی میشه: 
--انقد بی جنبه بودی و خبر نداشتم؟ 
تخس سر بالا میندازم و نگاه ازش می گیرم... 
--این حجم از تخس بودنتو چی؟خبر داشتم؟