حکم شکار

از شدت ِ هیجان نفس نفس می زنم...سر می چرخونم و با دیدن ِ شخص ِ بغل کننده،نفس ِ آسوده ای می کشم!با اخم هایی درهم بهم زل زده و اگر یک میلی متر جلو تر بیاره صورتشو،قطعا بینی هامون به هم برخورد میکنن! 
من ِ احمق چرا زود تر از بوی ِ عطرش نفهمیدم کیه!؟ 

--قرار بود درو باز نکنی...ماده شیـر! 
بی این که نگاه از چشم های ِ سیاه پوشِش بگیرم،دستی که توش چاقو بود رو بالا میارم: 
-صِلاح داشتم! 
نیم نگاهی به چاقو میندازه: 
--چاقو ِ میوه خوری؟ 
لبخندی رو لبم میشینه و اون با همون اخم های ِ به نظرم جذابش ادامه میده: 
--با چاقو ِ میوه خوری میخواستی دخلم و بیاری؟ 
-می خواستم نه...می خوام!هنوزم میخوام دخلِتو بیارم. 
لبخند ِ کجی میزنه: 
--کارم ساخته ست پس! 
خشک شده،فقط به لب هاش که اون لبخند ِ لعنتی رو شکل دادن چشم می دوزم...غِلظت لبخندش بیشتر میشه و جدا این لبخند افسانه ایه انگار! 
با دست ِ آزادش چاقو رو از دستم بیرون میکشه و کمی به جلو هدایتم میکنه که باعث میشه از تو هپروت بیرون بیام...تک سرفه ای می کنم و ازش جدا میشم و سریع وارد ِ خونه میشم.