حکم شکار

--چشم...هر چی شما بگی. 
نیاوش بی توجه به لودگی های ِ سیامک، می‌گوید: 
-چه خبر؟ 
--سلامتیت داداش!تو چه خبر؟ 
با جدیت به سیامک نگاه می کند و انگشت اشاره اش را چندین بار لبه ٔ فنجان می‌کشد...این سکوت،این نگاه،این اخم،به خودی ِ خود توانایی سرکوب مسخره بازی های سیامک را دارد. 
--خیله خب...اون طوری نگاه نکن!خبر خاصی نیست جز این‌که من اومدن دوستم با همسرش به گروه رو اطلاع دادم. اون ها هم گفتن اول یه ملاقات ریزی با حاکم داشته باشین؛بعد می‌تونید تو مهمونی ها و جلسات حضور داشته باشید.  

نیاوش،همان‌طور که ریزبینانه به آدم های ِ کوچک و بزرگی که پشت ِ میز های اطراف نشسته اند،نگاه می‌کند می‌گوید: 
-خوبه!این قرار رو برای یک هفته دیگه ردیف کن! 
--یک هفته؟چرا؟ 
پوزخندی صدا دار بر روی لب می‌نشاند و دستی به چانه اش می کشد: 
-آماده کردنش بیشتر از یک هفته طول می‌کشه...ولی بیشتر از این نمی‌تونیم وقت‌کشی کنیم.