رمان زفیر

‌وچهار
 

میدرید کسی را که مختل کند آسایش و آرامش نزدیکانش را.

قلنج گردنش را شکاند
-مواظب اون برادر بی همه چیزشم باش... نمیخوام حتی اتفاقی به اون زندگی مزخرفش ربط پیدا کنه... شیر فهم شد؟

از دفتر محضر خانه بیرون میزند و به سمت ماشینش راه می‌افتد.
در را برایش باز میکنند و خیره دخترکی که گوشه ای از ماشین خفته بود، میشود.

موهای کوتاهش از شال بیرون زده بود و برای هر بار تنفس بین لبانش فاصله می افتاد.
صورتش پر از اشک های خشک شده که عامل‌شان او بود؟

پلک بهم فشرد و دلسوزی؟
نه...
از دلسوزی های احمقانش خبری نبود...
تنها خانواده اش الویت داشتند...
ان کفتاری ک برادرش را کشته بود الویت داشت نه این ماده شیری که مظلومانه خفته...
نه اشک های پنهانی اش که دل سنگ را هم آب میکند. 

داخل ماشین مینشیند.
دکمه ای را لمس میکند و نه برای صورت عرق کرده ی او بلکه برای خودش، کولر را روشن میکند.

-را بیوفت
دستورش را صادر میکند و سرش را به بالشتک صندلی تکیه میدهد.
نیمرخش را سمت او میچرخاند
-تند تر برو... باید تا قبل از اماده شدن برنامه ها اونجا باشیم

بازی داشت شروع میشد...
بازی که آخرش مرگ بود اما...

**

تلفن را برداشت و شماره را گرفت.
مضطرب و نگران پاهایش را به زمین میکوبید.

اتاق را متر میکرد.
پس از دو بوق متوالی،پشت خط صدا می آید
-بگو...

عصبی پرخاشگر میتوپد
-بگم؟چیو بگم؟ مرتیکه احمق میدونی اگه میفهمید چی میشد؟

مرد پشت خط سعی میکند آرامشش را حفظ کند
-حالا میبینی که نفهمیده... اون احمق تر از چیزیه که فکر میکنی... دختره هم همین الان عقد کرد... خبراشو مگه نمیبینی؟؟

پوزخندی میزند و ادامه میدهد
-قاتل برادر بزرگترین تولید کننده فرش دستبافت داشت اعدام میشد، ولی با فداکاری خواهرش اون از پای چوبه دار پایین آومد...