رمان زفیر

‌ویکم



بر روی زمین سقوط می‌کند و گریه اش اوج می‌گیرد

-ای خدا...ای خــدا...این چه نونی بود گذاشتی تو کاسمون.

می‌ایستد و لنگان به سمتش می‌رود
-پسرم... الهی مادر فدات شه... بندازش بیرون...تو رو روح فرهـ...

جمله‌اش با فریاد او خفه می‌شود
-بسه... بس کن... من میدونم دارم چیکار می‌کنم... میفهمین اینو؟

انگشتش را،رو به صورت مادرش تکان می‌دهد
-بزار احتراما بمونه مادر... نزار پا بزارم رو هرچی بزرگتر کوچیک تره...

اشاره بعدی اش را به طرف دخترک گستاخ این روزهایش می‌گیرد
-این زنه منه... همین امروز زنم شد... شده خونبس... تا اخر عمرش خون پایمال شده داداشم رو دوششه... نشنفم... نفهمم... نبینم... برخلاف حرفام رفتار کنین که بدجور کلامون میره توهم.

نعره میزند
-فهمیدین...؟

بدون توچه به نرجس خاتون و خدمتکارها، بازوی دخترک را می‌گیرد و او را دنبال خود می‌کشد.

پله ها را دوتا یکی بالا می‌رود
-ولم کن...چته؟

می‌ایستد و تنش را سمت خود می‌کشد.
به چشمانش زل میزند و با غضب می‌غرد
-چمه؟من چمه... من؟

بازویش را محکم تر می‌گیرد
-می‌خوام خرخرتو بجویم... می‌خوام قلم پاتو خورد کنم... می‌خوام سرتو بزارم رو سینت...