رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


سوگند از ماشین پیاده می‌شود.

- باهام بیا توی عمارت.

سیاوش سرش را به چپ و راست تکان می‌دهد‌.

- جون شما راه نداره... من چیم به این عمارت که حالا هلک و هلک پاشم بیام توش. ما گروه خونیمون به این صحبتا نمی‌خوره!

سوگند از حرفی که می‌زند، خنده‌اش می‌گیرد.
نمی‌داند امروز اینجاست تا گروه خونی اصلی‌اش را بفهمد...
انقدر روی مغز سیاوش یورتمه می‌رود که آخر برای خفه کردنش از ماشین پیاده می‌شود.

- باشه... باشه میام! ولی الله وکیلی رو مخ دشمنتم اینطوری راه نرو. لامصب یه پا مته طبیعی هستی تو سوراخ کردن...

با چشمانی پیروز شانه به شانه سیاوش سمت در عمارت قدم برمی‌دارد.
زنگ را فشار می‌دهد و خودش را جلوی آیفون می‌کشاند‌.
در با صدای ریزی باز می‌شود.
پا که به داخل عمارت می‌گذارند، دهان سیاوش از عظمت و زیبایی باز می‌ماند...
صدای پارس سگ های نگهبان بلند می‌شود.
جهانگیر با هیجان روی ایوان عمارت منتظرشان ایستاده.
سوگند از پشت سر به سیاوش اشاره می‌زند و با لب خوانی به جهانگیر می‌فهماند:

- از اینجا به بعدشو من نیستم!

جهانگیر چشم غره‌ای برایش می‌رود و با خوشرویی سمت سیاوش می‌چرخد.

- سلام پسرم خوش اومدی.