مربــــای پـــرتقال سیاوش بی حوصله به نمایش هایش نگاه میکند. دوست دارد بگوید: - ما رو یه گوشه کناری بنداز پایین بعد به خود درگیری های مزمنت برس! اما مرام حکم میکند به حرمت کاری که امروز برایش کرده خفه شود و چند ساعت دیگر تحمل کند... سوگند نفس عمیقی می‌گیرد. - ببخشید شما تا یه جایی می‌شه با من بیای؟ یه کار فوری پیش اومد‌ه واسم... چه خاکی بر سرش بریزد؟ سیاوشِ بدتر از جهانگیر را چطور راضی کند؟ - زحمت نمی‌دم دیگه همینجا والا پیاد‌ه‌م کنی خودم می‌رم... تند تند سرش را به نشانه منفی تکان می‌دهد. - نه نه... نمی‌شه که. شما با من بیا زود کارمون تموم می‌شه. و ماشین را با تمام سرعتش از جا میکند. اگر سیاوش رگ لجبازی جهانگیر را نداشت می‌توانست خیلی نرمال بگوید موضوعی را باید برایش بگویند. اما قطعاً برایش مهم نبود و همین، سوگند را وادار به نقش بازی کردن می‌کرد... جلوی عمارت صرافیان ها نگه می‌دارد. سیاوش با دهان باز به عمارتی که کم از قصر ندارد نگاه میکند. در دل به صاحبش غبطه می‌خورد... خبر ندارد چند لحظه‌ی دیگر قرار است بفهمد، خودش وارث این عمارت است!
رمان مربای پرتقال
نسخه نمونه
پارت 29 از 141
(از کل 1,406)