رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


دسته‌ی پلاستیکی چمدان را در مشتش می‌فشارد.
طی این چند وقت کاملاً متوجه شده که هرچه را جهانگیر بخواهد، به دست می‌آورد.
شده حتی به زور...
مثل صاحبخانه‌ای که بعد از یک قرن سر و کله‌اش از ناکجا آباد پیدا شد و سیاوش را از خانه بیرون انداخت و سوگندی که دوباره مثل سوپرمن وارد داستان شده بود!
چمدان را روی سنگ فرش های عمارت می‌کشد و با مغزی جوش آورده وارد خانه می‌شود.

- آق جهانگیر... خان دایی؟ داروغه ناتینگهام؟ 

دایه، یا همان خدمتکار خانه زاد صرافیان ها نزدیک می‌آید.

- جهانگیرخان توی سالن بالا هستن پسرم. 

دستش را سمت چمدان سیاوش دراز می‌کند و ادامه می‌دهد:

- تو برو پیششون من وسایلت رو می‌برم.

سیاوش سریع دستش را پس می‌کشد.

- قربون محبتتون حاج خانم. خودم می‌برم.

دایه شیرین لبخند می‌زند.
نگاهی به قد و بالای سیاوش می‌اندازد.
انگاری کاربن گذاشته‌اند و جوانی جهانگیر را روی سیاوش نقش زدند.
منتهی با چشمان حمیرا.
دوباره دستش را سمت چمدان دراز می‌کند و ایندفعه چمدان را از دست سیاوش می‌کشد.

- آقازاده مگه من مردم که شما همچین کارهایی کنی؟