رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


تنها میرغضب جمعشان، سیاوش بود و سیاوش!
آرش سیگاری گوشه‌ی لبش می‌گذارد و مستانه وسط پیست می‌رقصد.
دختری با نیم وجب پارچه‌ی لباس مانند، کنار سیاوش می‌نشیند.

- اسمت چیه خوشگله؟

سیاوش با فک قفل شده نگاهش می‌کند.

- فوضولچه... بر رد کارت. 

دخترک قهقهه می‌زند و بیشتر خودش را به سیاوش می‌چسباند.

- فوضولچه خان... اسم قشنگیه. منم رویام. 

سیاوش چرخی به چشمش می‌دهد و صورتش را برمی‌گرداند.
زیر لب می‌گوید:

- به کتفم که رویایی... مبارک صاحابت باشی. 

صدای بلند آهنگ اجازه نمی‌دهد رویا حرف سیاوش را بشنود.
سعی می‌کند بیشتر خودش را به سیاوش بچسباند که سارا فرشته‌ی نجاتش می‌شود.
بین رویا و سیاوش خودش را پهن می‌کند.
سیگار نیم سوخته‌ی دستش را به سیاوش تعارف می‌کند.

- بفرما آقا سیاوش...

سیاوش معذب تنش را عقب می‌کشد.
درحالی که چشمش از دود و نور آبی سالن قرمز شده، کف دستش را جلوی سارا نگه می‌دارد.

- نمی‌کشم. سیگاری نیستم.

لبخند مرموزی گوشه‌ی لب سارا جا می‌گیرد.
کام عمیقی از سیگار می‌گیرد و دودش را در صورت سیاوش فوت می‌کند.

- ماریجواناس بارش... نکشیدی تاحالا؟