رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


ماشین را جلوی در بیمارستان نگه می‌دارد.
در آینه‌ی ماشین خودش را چک می‌کند.
رژلب سرخش را برمی‌‌دارد و یک دور دیگر رژش را تمدید می‌کند.
تلفنش زنگ می‌خورد. نام جهانگیر روی صفحه نمایان می‌شود.

- الو؟

- رفتی؟ چطوریه؟ جوش خوبه؟ باهاش چطور برخورد می‌کنن؟

موهایش را پشت گوشش می‌زند و از ماشین پیاده می‌شود.

- اگه اجازه بدین، دارم تازه می‌رم تو بیمارستان.

جهانگیر نفسش را کلافه بیرون می‌فرستد.

- سوگند. اگه احساس کردی اونجا داره خر حمالی می‌کنه، بگو سریع بکشمش بیرون بیارمش کارخونه! حله؟

سوگند وارد بیمارستان می‌شود.
با چشم دنبال سیاوش می‌گردد و بی حواس در تلفن لب می‌زند:

- خیالت راحت رئیس...

جستجوگرانه داخل راهرو قدم می‌زند.

- سوگند نکنه دلت بسوزه براش، بهم نگی واقعا اونجا چه خبره ها!

همان لحظه سیاوش با روپوش سفید از در یکی از اتاق ها خارج می‌شود. چشم سوگند برق می‌زند. 
قبل از اینکه صدایش کند، ترانه علوی همان همکلاسی سیریش سیاوش، صدایش می‌کند:

- آقا سیاوش...