رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


سوگل بهت زده می‌پرسد:

- از فرانک جون پسر دار شده؟ سر پیری و معرکه گیری؟ زنگوله پا تابوت می‌خواستن تو این سن؟

سوگند چشم غرق در بهت و خنده‌ی مادرش را که می‌بیند؛ خیالش راحت می‌شود.
اینبار با هیجان شروع به تعریف می‌کند:

- از زن اولشه پسره. اسمش سیاوشه، از آرش بزرگ تره. یه آدم رو مخیه که دومی نداره! 

سوگل بی توجه حرف هایش، کنجکاو می‌پرسد:

- ژن خوب عمو جهان بهش ارث رسیده یا نه؟

سوگند یک لحظه با تصور قیافه‌ی جذاب سیاوش، بی اختیار می‌گوید:

- ژن خوب مال یه لحظه‌شه! زده رو دست آرش... فکر کنم زن مرحومش حوری بوده این انقدر خوشگ...

و ناگهان به خودش می‌آید.
لبهایش را روی هم می‌فشارد. 
سوگل با خنده کنایه می‌زند:

- خب... بقیه‌ش؟

خجالت زده سرش را پایین می‌اندازد.

- هیچی دیگه... همین.

سوگل خبیثانه می‌پرسد:

- ازش خوشت میاد؟

سوگند ناباور می‌خندد. به خودش اشاره می‌زند:

- کی؟ من؟ از اون ابوالهول؟ تو فکر کن یه درصد!