رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


پس از بستن قرارداد و خرید زمین، آرش دوباره پیششان می‌آید.

- خان داداش... تو با من برگرد.

وقتی می‌گوید تو با من برگرد؛ غریزه‌ای عجیب در مغز سیاوش دوست دارد که با او برنگردد...
قبل از این که دهان باز کند و جوابش را بدهد، سوگند از قول او می‌گوید:

- با من برمی‌گرده!

و سیاوش تصمیم می‌گیرد بین " با من برگرد " و " با من برمی‌گرده " ، یا در اصل بین آرش و سوگند، سوگند را ضایع کند.
کنار آرش می‌ایستد.
تخس به سوگند نگاه می‌کند.

- با آرش برمی‌گردم...

نگاه تیز سوگند، نیش های تا بناگوش باز شده‌ی ساناز و سارا را نشانه می‌گیرد.
بی خیال شانه‌ای بالا می‌اندازد.
منظوردار به سیاوش می‌گوید:

- هرطور مایلی! من رفتم خدانگهدار شما... طوری هم شد به من زنگ نزنید، من مرخصیم!

تکه‌ی دوم حرفش را فقط آرش می‌فهمد.
و سیاوش از گنگی جمله‌اش سردرگم به رفتنش نگاه می‌کند.
دست به سینه سمت آرش برمی‌گردد.

- بریم...

آرش نیشخند صداداری می‌زند.

- دیر اومدی نخواه زود برو! امشب تازه پارتیه اینجا... چی چی و بریم؟

الان کنایه‌ی حرف سوگند کاملا برایش معنی می‌شود!
با چشم گرد شده سمت در هتل می‌دود.

- سوگند جون مادرت نرفته باش!