رمان زندان بان مجهول بخش دوم

اخماش رو توی هم کشید و گفت:
_ این جزو اونا نیست، اینو مهمون منی
_ آخه...

_ آخه و اما نداره، برو زود دست و صورتتو بشور که یخ کرد از دهن افتادا

دیگه بحث رو ادامه ندادم و به سمت دستشویی رفتم؛ دست و صورتم رو شستم و تو آیینه به خودم نگاه کردم و لبخندی زدم...

احساس میکردم دارم توی یه رویا زندگی میکنم؛ یه جایی که همه چیزش غیرواقعیه!
مگه میشه آخه؟ یکی پیدا شده که نگران منه، تازه واسم غذا هم میگیره؟

تا جایی یادم میاد همیشه باید ته مونده ی غذای بقیه رو میخوردم
اما حالا چی؟ 

حالا یکی دیگه واسه من یه غذا از بیرون گرفته! واسه خودِ خودِ من!
بغض گلوم رو گرفت؛ یار همیشگی من...

چرا یه دختر جوون مثل من باید این چیزا براش عجیب باشه؟ چیزایی که کاملا عادیه؛ چیزایی که تو زندگی روزمره ی همه ممکنه اتفاق بیفته؛ چرا واقعا؟!

_ بهار خانم نمیایی پس؟ یخ کرد
صدای امیرعلی من رو از دنیای خودم بیرون کشید؛

 دستی به صورتم کشیدم و سعی کردم بغضم رو مثل همیشه قورت بدم و عادی باشم.
از دستشویی بیرون رفتم و بلند گفتم:
_ اومدم