بچه هایی که روی تاب نشسته بودن و مامان باباهاشون هلشون میدادن...یا اونایی که سرسره بازی میکردنوپدر و مادراشون پایین سرسره منتظر بودن که مبادا بچشون زمین بخوره...گوشه ی زمین بازی یه پشمک فروش و بادکنک فروش بودنکه یه عالمه بچه با ذوق و شوق دورشون جمع شده بودن و خانواده شون داشتن براشون پشمک و بادکنک میخریدن...بغضی فراتر از بقیه بغض ها توی گلوم جمع شد! بغضی سنگین و عجیب و پر از غم...چرا این صحنه ها انقدر برای من ناآشناست؟من که پدر و مادر نداشتم اما چرا هیچوقت هیچکس نیومد دست منو بگیره و بیاره پارک که بازی کنم؟چرا هیچکس برام یه خوراکی نخرید؟چرا یکی یبار باهام بازی نکرد؟ چرا هیچوقت منو به تفریح یا گردش نبردن؟من چرا باید از زمانی که سنم خیلی کم بود فقط تو خونه مینشستم و کار میکردم؟چرا یه دختربچه ی هفت ساله باید خونه رو تمیز میکرده؟چرا نذاشتن بچگی کنم؟چرا هیچوقت نذاشتن برم پارک و با بچه های همسن و سالم بازی کنم؟چرا و چرا و هزاران هزار چرای دیگه...
رمان زندان بان مجهول بخش دوم
نسخه نمونه
پارت 42 از 109
(از کل 1,082)