رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


نچ بلندی می‌کشد.
زیر لب با خودش حرف می‌زند.

- جون تو راه نداره...

سرش را تند و تند به چپ و راست تکان می‌دهد.

- الله وکیلی راه نداره! دختره رو شستی گذاشتی خشک شه... حالا...

نگاهش به قیافه‌ی منتظر مامور می‌افتد.

- چیکار می‌کنی آقا زود باش!

در ذهنش گور پدر غروری می‌گوید عزمش را جزم می‌کند.

- اصلاً خودش گفت جبران کنم!

مامور گیج سر تکان می‌دهد.

- کی؟

سیاوش سر بالا می‌اندازد.

- هیچی حاج آقا شما می‌تونی بگی مرحمت کنن ساک ما رو بیارن؟ زنگ می‌زنم وکیلم.

و در دلش ادامه می‌دهد.

- اوهوع! چه غلطا... وکیلم!

چند دقیقه بعد در حالی که شماره‌ی سوگند را گرفته، چشمانش را می‌بندد و در دل ردیف فحش ها را نثار روح و روان خودش می‌کند.

- بله؟