رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


- بریم اونجا خودت می‌فهمی.

و همینطور هم شد.
به محض ورودشان به کارخانه، جهانگیر مجبورش کرد حداقل دو ساعت مفید با کارگران و صمت‌داران آشنا شود.
سیاوش به هر شخص جدیدی می‌رسید، فحش جدیدی برای روح و روان سوگند اختراع می‌کرد.

بالاخره پس از ساعت های طولانی که برایش به اندازه‌ی یک قرن گذشته بود، به دفتر جهانگیر رفتند.

خودش را روی مبل پهن کرد.

- آخیش... وای خدایا کمرم... گردنم... آی... پاهام... پاهای طفل معصومم...

جهانگیر نرم لبخند می‌زند.

- خوب بود؟

گردن سیاوش آنچنان بالا می‌آید و عاقل اندر سفیه نگاهش می‌کند، که خنده‌ی جهانگیر بلند می‌شود.

- ببخشید... سخت بود؟

- نه پس... من از خوشی تمرگون زدم اینجا می‌نالم! الله وکیلی دکتر جماعتو چه به کارخونه؟

 جهانگیر یکدفعه جدی می‌شود.

- بابا من این همه سال این همه جمع نکردم که بعد از مردنم اون آرش پدرسگ بره شورت و سوتین برا دوست دختراش بخره برینه تو تمام ثروتم! به یکی مثل تو نیاز دارم مال اموالمو مدیریت کنه...